Szanowni P.T. Czytelnicy Gazety Autorskiej „IMPRESJee”(nr 2190 w Rejestrze Prasy w SO w Poznaniu), Słonecznie Was witam i zapraszam do odwiedzin Salonów mojej gazety, życząc inspirującej i miłej lektury - Redaktor naczelna. Statystyki Gazety Autorskiej „IMPRESJee”, aktualnie* Liczba wizyt: 6 197 929 ** wizyty w GAI i podstronach: 8 706 466 W Blox Gazeta Autorska „IMPRESJee” na pierwszym miejscu w kategorii: Media
Blog > Komentarze do wpisu

Krystyna Feldman odeszła z ziemskich dróg



24 stycznia 2007 r. zgasło w niej życie doczesne - Pan Bóg otulił Ją snem. Wierzę, że snem tak dobrym jak żaden ziemski. To smutna po ludzku wiadomość, że nie zobaczymy i nie usłyszymy Jej ani na scenie Teatru Nowego, ani w kościele oo. Dominikanów, ani idącej żwawym krokiem po poznańskich ulicach, ani w barze „Caritas. Nie spotkamy w tramwaju kruchej z pozoru, lecz jakże silnej. Niekiedy nieco szorstkiej, lecz jednak bardzo ciepłej, serdecznej... 

Zdawałoby się, że to niedawno rozmawiałyśmy przy obiedzie w barze „Caritas. Później, jadąc tramwajem i jeszcze w drodze do domu. Mówiła o swojej ostatniej sztuce: Zamierzam zagrać swoje życie, teraz piszę jeszcze... Za parę dni jadę do Hiszpanii. Zagram tam - oczywiście, że z zespołem Teatru Nowego - »Fausta«”.

I zagrali po raz kolejny.  A miesiąc temu odbyła się premiera monodramu „I to mi zostało”, obejmującego pół wieku pracowitego żywota Krystyny Feldman, spędzonego w przedwojennym Lwowie, Krakowie, Zakopanem i podczas II wojny światowej.

Aktorka Krystyna Feldman zagrała główną rolę - Krystynę Feldman. Reżyserem tego dzieła był Robert Gliński.

Stefania Golenia Pruszyńska



Biografia Krystyny Feldman. Urodziła się 1 marca 1916 roku we Lwowie. Jej rodzice to Katarzyna Sawicka-Feldman, śpiewaczka operowa, a ojciec - lwowski aktor Ferdynand Feldman. Nie znała swego ojca, bowiem zmarł, gdy miała 3 miesiące. Wychowywali ją matka z ojczymem. Kochała Kraków, w którym się czuła jak w rodzinnym domu. Jako czternastolatka rozpoczęła naukę w szkole handlowej i skończyła ją maturą zdaną wcześniej niż rówieśnicy. Debiutowała w 17. roku życia w Teatrze Miejskim we Lwowie w bajce „Kwiat paproci”, będąc już absolwentką Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej w Warszawie.
Podczas II wojny światowej najpierw była łączniczką Armii Krajowej, później, w związku z nakazem pracy, prowadziła teatr w Zimnej Wodzie, w którym wystawiała polskie dramaty, m.in. „Panią Dulską czy Zemstę.  W 1944 r. powróciła do aktorstwa męską rolą Staszka w Weselu" Wyspiańskiego. Z innych chłopięcych ról, w które się wcielała, to: Kaj z "Królowej Śniegu"Hansa Christiana Andersena czy też Kostek z Poematu pedagogicznego Antoniego Makarenki albo Błazen - Czas w Opowieści zimowej W. Shakespeare`a (1997). Występowała na scenach teatrów w: Opolu, Jeleniej Górze, Katowicach, Szczecinie, Łodzi, Nowej Hucie. Od 1976 roku pracowała w teatrach poznańskich. W 1983 roku związała się na stałe z Teatrem Nowym w Poznaniu. Związała swój los z dużo od siebie starszym aktorem i reżyserem Stanisławem Brylińskim, który niespodziewanie po  6 latach zmarł. Mieszkała na Ratajach w Poznaniu.

Grała w dramatach: Jana Kasprowicza, Aleksandra Fredry, Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego, a także: Bertolda Brechta, Antoniego Czechowa ( rola kobiety i mężczyzny w „Oświadczynach” w 65. rocznicę pracy scenicznej Krystyny Feldman, 2002 r.), Martina McDonagha (Królowa piękności z Leenane, 2001 r.), Alfredo Dias Gomesa, Arthura Millera, Williama Shakespeare’a („Opowieść zimowa", 1997 r.), Leona Schillera. Wystąpiła w monodramie „Listy za muru” autorstwa Krystyny Wituskiej (Szczecin - teatr Krypta, 1973 r.). Zagrała w „Głosie z tamtego świata (Stanisława Różewicza, 1962), w komedii „Dzięcioł” (Jerzy Gruza, 1970), dramacie Stanisława Wyspiańskiego w wersji filmowej „Sędziowie” – „Sędziowie. Tragedya” (reż. Konrad Swinarski),(1962) w „Pociągu do Hollywood” (Radosława Piwowarskiego,1987), „Mistrzu i Małgorzacie” (Maciej Wojtyszko, 1988), „Starej baśni” (Jerzy Hoffman 2003)i w „Ubu król” (Piotra Szulkina, 2003).

Na srebrnym i dużym ekranie

W Teatrze Telewizji debiutowała w 1962 r. w „Jesiennej nudzie” Mikołaja Niekrasowa, reż. Jerzego Antczaka. Zagrała także tytułową rolę w „Buni" Roberto Cossy ( reż. Olga Lipińska, 1999 r.). Zagrała w serialach: „Klub profesora Tutki”, „Stawka większa niż życie”, „Kapitan Sowa na tropie”,w sitcomie „Świat według Kiepskich”, a także w „Miodowych latach”, „Garderobie damskiej” czy  „Plebanii”.

Debiut filmowy... to rola dewotki w „Celulozie” ( reż. Jerzy Kawalerowicz, 1953 r.). Grała także na dużym ekranie w „Godzinach nadziei” (reż. Jan Rybkowski, 1955 r.),„Kapeluszu pana Anatola” (1957),„Inspekcji pana Anatola”  (1959) oraz w takich filmach, jak: „Wspólny pokój” (Wojciecha Hasego, 1959 r.), Lalka” (1968). Miała także swoje aktorskie kreacje: u Antoniego Bohdziewicza, Leonarda Buczkowskiego Wandy Jakubowskiej, Grzegorza Królikiewicza, Jana Jakuba Kolskiego, Janusza Morgensterna, Janusza Nasfetera.

W pracy jako asystent reżysera. Pracowała ze Stanisławem Brylińskim, Jadwigą Chojnacką, Kazimierzem Dejmkiem, Bohdanem Korzeniewskim i in.

Debiut reżyserski - w 1960 r. w Teatrze 7.15 w Łodzi debiutowała jako samodzielny reżyser „Księżycowego Pantofelka” Wandy Żółkiewskiej.

Nagrodzona  za role teatralne:

na I Festiwalu Sztuk Rosyjskich i Radzieckich we Wrocławiu (1949 r.) za rolę Szurika w „Bajce” Michała Switłowa, na XXVIII Kaliskich Spotkaniach Teatralnych (1988 r.) za rolę Lali w „Narzeczonym Beaty” graną w Teatrze Nowym w Poznaniu.

Nagrodzona za kreacje filmowe:

- Nikifora w obrazie reż. Krzysztofa Krauzego „Mój Nikifor”, w którym wystąpiła w roli głównej nagrodzono Krystynę Feldman na festiwalach filmowych: w Gdyni, Wrześni i Karlovych Varach. Ponadto laureatka: Orła 2001 – Polskiej Nagrody Filmowej za rolę babci w filmie „To ja, złodziej”, rez. Jacka Bromskiego oraz Złotej Kaczki (nagroda miesięcznika „Film”).Za rolę babci w (2000) Jacka Bromskiego, otrzymała Polską Nagrodę Filmową – Orła 2001.

Za pracę w dziedzinie kultury Krystynę Feldman uhonorowano Srebrnym Krzyżem Zasługi w 1955 r. oraz dwukrotnie - odznaką Zasłużonego Działacza Kultury.  

Za całokształt twórczości na festiwalu „Prowincjonalia” we Wrześni w 2001 roku wręczono Krystynie Feldman nagrodę honorową. W XII edycji plebiscytu „Rzeczpospolitej” otrzymała „Złotą Piątkę Telerzeczypospolitej” za rok 2004. Jest laureatką SuperWiktora 2004, a w 2005 roku otrzymała Wielką Pieczęć Poznania.

oSG

Fot. oprac. graf.:  Stefania Pruszyńska



niedziela, 28 stycznia 2007, impresje

Polecane wpisy